گرگان را باید یکی از مهم‌ترین خاستگاه‌های بسکتبال ایران دانست؛ شهری که نام آن با توپ و تور، شور تماشاگران و علاقه نسل‌های مختلف به این رشته ورزشی گره خورده است. بسکتبال در گرگان تنها یک ورزش نیست، بلکه بخشی از هویت ورزشی این شهر به شمار می‌رود؛ شهری که همواره استعدادهای فراوانی را به بسکتبال کشور معرفی کرده است.
در این میان، توجه به ورزشکاران نوجوان و جوانی که با انگیزه، تلاش و پشتکار مسیر پیشرفت را طی می‌کنند، اهمیت ویژه‌ای دارد. آیت فتاح، بسکتبالیست ۱۶ ساله گرگانی، یکی از همین استعدادهای جوان است که از ۱۰ سالگی فعالیت خود را آغاز کرده و با کسب چندین عنوان قهرمانی استانی در رده‌های سنی پایه، رؤیای رسیدن به سطح اول بسکتبال را دنبال می‌کند.
او که دانش‌آموز پایه یازدهم در رشته معماری است، حمایت خانواده و تلاش مربیان را از عوامل اصلی پیشرفت خود می‌داند و امیدوار است روزی در معتبرترین رقابت‌های بسکتبال حضور پیدا کند.در ادامه گفت‌وگوی ما با این بازیکن جوان را می‌خوانید.
فعالیت ورزشی خود را از چه زمانی و در کدام باشگاه آغاز کردید؟
من از ۱۰ سالگی وارد دنیای بسکتبال شدم و فعالیت حرفه‌ای خود را در باشگاه پارسیان گرگان آغاز کردم. از همان دوران کودکی به ورزش علاقه داشتم و بسکتبال به‌تدریج به رشته مورد علاقه و بخش مهمی از زندگی من تبدیل شد. حضور در تمرینات و آشنایی با فضای رقابت باعث شد علاقه‌ام روزبه‌روز بیشتر شود و تصمیم بگیرم این مسیر را جدی‌تر دنبال کنم.
اولین مربی شما چه کسی بود و چه کسانی در مسیر ورزشی‌تان نقش داشتند؟
اولین مربی من آقای هادی دهقان بودند که نقش مهمی در شروع مسیر ورزشی من داشتند. در ادامه نیز آقای مهدی دهقان و مربیان دیگری که در مسابقات و اردوهای کشوری با آن‌ها کار کردم، در پیشرفت من تأثیرگذار بودند. معتقدم مربی خوب فقط مهارت‌های ورزشی را آموزش نمی‌دهد، بلکه به بازیکن انگیزه، نظم و اعتمادبه‌نفس می‌دهد.
تاکنون چه مقام‌ها و افتخاراتی در بسکتبال کسب کرده‌اید؟
خوشبختانه در رده نونهالان دو سال قهرمانی استان را تجربه کردم. در رده نوجوانان نیز دو سال عنوان قهرمانی استان را به دست آوردیم و در رده جوانان هم دو سال قهرمان استان شدیم. همچنین در رقابت‌های کشوری بسکتبال سه‌نفره ۳×۳ حضور داشتیم و توانستیم تا جمع هشت تیم برتر مسابقات پیش برویم. این تجربه‌ها برای من بسیار ارزشمند بودند و انگیزه بیشتری برای ادامه مسیر ایجاد کردند.
چه عاملی باعث شد بسکتبال را به‌عنوان رشته اصلی خود انتخاب کنید؟
از دوران کودکی به ورزش علاقه داشتم و همیشه دوست داشتم در یک رشته ورزشی فعالیت جدی داشته باشم. با ورود به بسکتبال، احساس کردم این رشته با روحیه و علاقه من سازگاری زیادی دارد. بسکتبال علاوه بر آمادگی جسمانی، به تمرکز، تصمیم‌گیری سریع، هماهنگی گروهی و مسئولیت‌پذیری نیاز دارد. همین ویژگی‌ها باعث شد علاقه‌ام به این رشته بیشتر شود.
آیا در خانواده شما هم افراد ورزشکار حضور دارند؟
بله، خوشبختانه خانواده ما کاملاً با ورزش آشنا هستند. پدر و مادرم در رشته بدنسازی فعالیت می‌کنند و برادرم نیز یک والیبالیست حرفه‌ای است که در لیگ کشور حضور دارد. به همین دلیل ورزش همیشه در فضای خانواده ما جایگاه ویژه‌ای داشته است.
خانواده با فعالیت ورزشی شما مخالفتی ندارند؟
خیر، برعکس، پدر و مادرم از حامیان اصلی من هستند و همیشه مشوقم بوده‌اند. حمایت آن‌ها باعث شده با آرامش و انگیزه بیشتری تمرین کنم و مسابقات را دنبال کنم. واقعاً اگر همراهی خانواده نباشد، ادامه مسیر برای یک ورزشکار نوجوان سخت‌تر خواهد بود.
آیا مسابقات تیم شهرداری گرگان را دنبال می‌کنید؟
بله، بازی‌های شهرداری گرگان را دنبال می‌کنم. تماشای مسابقات این تیم برای من جذاب است و حضور یک تیم قدرتمند در سطح اول بسکتبال کشور، انگیزه زیادی برای بازیکنان جوان ایجاد می‌کند.
به نظر شما بسکتبال در گرگان چه جایگاهی دارد؟
گرگان را می‌توان مهد بسکتبال ایران دانست. این شهر جایگاه بسیار بالایی در بسکتبال کشور دارد و مردم آن علاقه زیادی به این رشته دارند. حضور تیم شهرداری گرگان و هواداران پرشور آن نشان می‌دهد که بسکتبال در زندگی مردم این شهر ریشه دارد. به نظرم گرگان ظرفیت بسیار خوبی برای پرورش استعدادهای جدید دارد و باید از این ظرفیت بیشتر استفاده شود.
الگوی ورزشی شما در ایران و جهان چه کسانی هستند؟
در بسکتبال ایران، صمد نیکخواه‌بهرامی را به‌عنوان الگوی ورزشی خودم انتخاب کرده‌ام و در سطح بین‌المللی نیز کوین دورانت از بازیکنانی است که سبک بازی و توانایی‌هایش را دوست دارم. تلاش، استمرار و عملکرد این بازیکنان برای من الهام‌بخش است.
بزرگ‌ترین آرزوی ورزشی شما چیست؟
هدف من رسیدن به بالاترین سطح بسکتبال است. دوست دارم روزی در رقابت‌های معتبر بین‌المللی و یورولیگ حضور داشته باشم و بتوانم توانایی‌های خودم را در سطح حرفه‌ای نشان بدهم. می‌دانم رسیدن به چنین هدفی تلاش زیادی می‌خواهد، اما امیدوارم با تمرین مستمر، پشتکار و حمایت مربیان و خانواده بتوانم به این آرزو برسم.
از مسئولان ورزشی و مدیران شهری چه انتظاری دارید؟
انتظار دارم توجه بیشتری به ورزشکاران جوان داشته باشند و از استعدادهای ورزشی حمایت کنند. بسیاری از نوجوانان توانایی‌های خوبی دارند، اما برای پیشرفت به امکانات، مربیان مناسب، حمایت مالی و فرصت حضور در مسابقات نیاز دارند. امیدوارم مسئولان با شناسایی استعدادها و فراهم کردن شرایط مناسب، کمک کنند ورزشکاران جوان بتوانند توانایی‌های خود را نشان دهند و در آینده برای شهر و کشور افتخارآفرینی کنند.
در پایان، دوست دارید از چه کسانی تشکر کنید؟
ابتدا از پدر و مادرم تشکر می‌کنم که همیشه پشتیبان من بوده‌اند و برای پیشرفتم تلاش کرده‌اند. همچنین از برادر عزیزم که همیشه کنارم بوده و از من حمایت کرده است، قدردانی می‌کنم. در نهایت از مربی عزیزم و همه کسانی که در این مسیر به من کمک کرده‌اند، به‌ویژه آقای هادی دهقان و مهدی دهقان، تشکر می‌کنم. خدا را بابت تمام فرصت‌ها و اتفاقات خوبی که در زندگی ورزشی‌ام رقم خورده شکرگزارم.
نظرات
0