با آرزوی بهترینها برای شما، همواره تندرست و سربلند باشید🌹

خانم خشنود عزیز، شما فقط یک نام در کارنامه‌ی ملارد نیستید؛ شما تکه‌ای از جان این شهر بودید. سال‌ها با صبر و مهر، در سکوت شب‌های سخت ایستادید یادم نمی رود خودم شاهدش بودم .رد قدم‌های شما در کوچه‌های خاطره و در آینده‌ی فرزندان این خاک، ماندگار است. از شما برای تمام عشق و تعهدتان ممنونم. بازنشستگی‌تان مبارک؛ دلتان آرام، روزگارتان روشن. ش.ل

خانم خشنود عزیز، شما فقط یک نام در کارنامه‌ی ملارد نیستید؛ شما تکه‌ای از جان این شهر بودید. سال‌ها با صبر و مهر، در سکوت شب‌های سخت ایستادید یادم نمی رود خودم شاهدش بودم .رد قدم‌های شما در کوچه‌های خاطره و در آینده‌ی فرزندان این خاک، ماندگار است. از شما برای تمام عشق و تعهدتان ممنونم. بازنشستگی‌تان مبارک؛ دلتان آرام، روزگارتان روشن. ش.ل

سلام خانوم طاهری عزیز از اینکه من را به کلاس دوم رساندیم از تو سپاس گذارم

سلام خانم خشنود ملارد برای من حس آدمهای درجه یکی است باهاشون عمرم رو سپری کردم و یه حس خوب یه حال خوب واقعا از شما ممنونم که حس خوب رو تکثیر کردید با آرزوی موفقیت فقط ناراحتم که دیگه ممکنه کمتر شما رو ببینم

سلام خانم خشنودعزیزتندرست باشیدوعاقبت بخیر

خانم خشنود شهر ملارد به داشتن فرزند خلفی چون شما افتخار می‌کند. ملارد همیشه یک خلا عمیق داشته و دارد و آن هم نیروی انسانی دلسوز و اخلاق‌مدار است. کاش تمامی مسئولین و شهروندان ملارد کمی از همت و دلسوزی شما را داشتند. آرزو می‌کنم که از دوران بازنشستگی نهایت استفاده را ببرید. آرزو می‌کنم ملارد همچون شهرهای مجاور مسئولینی پاکدست و پاکدل داشته باشد.

آذر عزیزتر از جان "شرافت"، واژه‌ای است که در تمامِ سطورِ نوشته‌ی شما، معنا می‌شود. ۳۲ سال ایستادگی در سنگرِ خدمت، کار هر کسی نیست؛ این تنها از عهده‌ی کسی برمی‌آید که خاکِ زادگاهش، خونِ رگ‌هایش باشد. دوست عزیز، شما با سربلندی از این میدانِ آزمون بیرون آمدید و نام‌تان را در تاریخِ فرهنگِ این دیار حک کردید. خستگیِ این سال‌ها به در، که اثرِ قدم‌هایتان بر خاکِ ملارد، ماندگار است. آذرِ عزیزِ دل… متنِ آخرِت را که خواندم، انگار یک شهر نفسش گرفت. انگار زنگِ مدرسه‌ها برای لحظه‌ای آرام‌تر صدا داد، چون فهمید کسی دارد می‌رود که سال‌ها «دلِ این شهر» بوده، نه فقط یک اسم در یک حکم اداری. تو می‌گویی می‌روی… اما مگر می‌شود کسی که خودش را لابه‌لای صدای زنگ‌ها، نگاهِ بچه‌ها، بغضِ معلم‌ها و امیدِ خانواده‌ها جا گذاشته، واقعاً برود؟ تو رفتنی نیستی… تو در ملارد حل شده‌ای؛ در خاطره‌ی هزاران دانش‌آموزی که شاید امروز اسم تو را نداند، اما مسیر زندگی‌اش از جایی بهتر شد که تو ایستادی، جنگیدی، سکوت کردی، تحمل کردی و نگذاشتی چراغی خاموش شود. پایانِ خدمت… برای تو فقط پایانِ یک ساعتِ کاری است، نه پایانِ یک عشق. چون عشق بازنشسته نمی‌شود. و آدم‌هایی مثل تو از اداره بیرون نمی‌روند؛ از دل‌ها که بیرون نمی‌روند. من فقط می‌خواهم بگویم: خداقوت… برای تمامِ شب‌هایی که کسی ندید برای تمامِ دل‌تنگی‌هایی که پشتِ لبخند پنهان شد. برای تمامِ «ایستادن»‌هایی که بهایش را فقط خودت و خدا دانستید. ملارد به تو بدهکار است… و ما به بودنِ تو، به شرافتِ تو، به قلبِ بزرگی که هیچ‌وقت از تپیدن برای بچه‌ها خسته نشد. هر جا باشی، این شهر هنوز تو را دارد؛ در صدای زنگ‌ها… در دعای معلم‌ها… و در آینده‌ی بچه‌هایی که تو برایشان بهترین‌ها را خواستی. دوستت دارم و به تو افتخار می‌کنم. همیشه.

آذر عزیزتر از جان "شرافت"، واژه‌ای است که در تمامِ سطورِ نوشته‌ی شما، معنا می‌شود. ۳۲ سال ایستادگی در سنگرِ خدمت، کار هر کسی نیست؛ این تنها از عهده‌ی کسی برمی‌آید که خاکِ زادگاهش، خونِ رگ‌هایش باشد. دوست عزیز، شما با سربلندی از این میدانِ آزمون بیرون آمدید و نام‌تان را در تاریخِ فرهنگِ این دیار حک کردید. خستگیِ این سال‌ها به در، که اثرِ قدم‌هایتان بر خاکِ ملارد، ماندگار است. آذرِ عزیزِ دل… متنِ آخرِت را که خواندم، انگار یک شهر نفسش گرفت. انگار زنگِ مدرسه‌ها برای لحظه‌ای آرام‌تر صدا داد، چون فهمید کسی دارد می‌رود که سال‌ها «دلِ این شهر» بوده، نه فقط یک اسم در یک حکم اداری. تو می‌گویی می‌روی… اما مگر می‌شود کسی که خودش را لابه‌لای صدای زنگ‌ها، نگاهِ بچه‌ها، بغضِ معلم‌ها و امیدِ خانواده‌ها جا گذاشته، واقعاً برود؟ تو رفتنی نیستی… تو در ملارد حل شده‌ای؛ در خاطره‌ی هزاران دانش‌آموزی که شاید امروز اسم تو را نداند، اما مسیر زندگی‌اش از جایی بهتر شد که تو ایستادی، جنگیدی، سکوت کردی، تحمل کردی و نگذاشتی چراغی خاموش شود. پایانِ خدمت… برای تو فقط پایانِ یک ساعتِ کاری است، نه پایانِ یک عشق. چون عشق بازنشسته نمی‌شود. و آدم‌هایی مثل تو از اداره بیرون نمی‌روند؛ از دل‌ها که بیرون نمی‌روند. من فقط می‌خواهم بگویم: خداقوت… برای تمامِ شب‌هایی که کسی ندید برای تمامِ دل‌تنگی‌هایی که پشتِ لبخند پنهان شد. برای تمامِ «ایستادن»‌هایی که بهایش را فقط خودت و خدا دانستید. ملارد به تو بدهکار است… و ما به بودنِ تو، به شرافتِ تو، به قلبِ بزرگی که هیچ‌وقت از تپیدن برای بچه‌ها خسته نشد. هر جا باشی، این شهر هنوز تو را دارد؛ در صدای زنگ‌ها… در دعای معلم‌ها… و در آینده‌ی بچه‌هایی که تو برایشان بهترین‌ها را خواستی. دوستت دارم و به تو افتخار می‌کنم. همیشه...

امروز که ورق‌های تقویم برای شما به فصل بازنشستگی رسیده، خوشحالم که پس از سال‌ها فداکاری، به آرامشی که شایسته‌اش هستید می‌رسید. پس از گذشت سالها هنوز هم دلم برای کلاس‌های درسی که با شما بودم پر میکشد. شما برای من فقط یک معلم نبودید؛ شما ناخدایی بودید که کشتیِ ذهنم را از طوفان‌های نادانی به ساحل آگاهی هدایت کردید. هر کلمه‌ای که در کلاس شما آموختم، تنها دانشی نبود که در دفترم ثبت شد، بلکه دانه‌ای بود که در خاک روحم کاشته شد و امروز، درختِ شخصیت من بخشی از ثمره‌ی مهربانی و صبوری شماست. شاید روزی فراموش کنم که در فلان درس چه فرمولی یا چه تاریخی را آموختم، اما هرگز فراموش نخواهم کرد که چگونه “انسان بودن” و “امید داشتن” را از نگاه و کلام شما یاد گرفتم. ممنونم که چراغ روشن راهم بودید. می‌دانم که حالا قرار است زمان بیشتری را برای خودتان بگذارید، اما یادتان باشد که نام و یاد شما تا ابد در گوشه گوشه ذهن و قلب من حک شده است. هر جا که باشید، هر نفسی که می‌کشید، دعای خیرِ شاگردی که به شما مدیون است، بدرقه راهتان خواهد بود. بازنشستگی‌تان را که آغاز فصل تازه‌ای از آزادی و آرامش است، از صمیم قلب تبریک می‌گویم. امیدوارم این ایام، زیباترین بخش از کتاب زندگی‌تان باشد. خستگی‌ناپذیرِ مهربان، بازنشستگی‌تان مبارک. همیشه بدرخشید.🍀🌹